Iris heeft het af en toe, door de hectiek van alledag (werken, sporten, man, kinderen, vriendinnen, boodschappen, opruimen, aaaah!) zwaar. Toch denkt ze: “Het is goed, het is gewoon goed!”

Het is april 2012, en paasweekend. Vroeger ging ik met mijn ouders naar de Mattheüspassion, maar tegenwoordig, nu ik mijn eigen gezin heb, realiseer ik me dat de tijd daarvoor gewoon ontbreekt. Het komt niet eens in me op, omdat ik al blij ben thuis te zijn na een drukke werkweek, waarin ik ook nog heb gesport, heb getracht een boek te lezen, een doktersafspraak had, een afspraak met de chiropractor, een etentje met collega’s in een andere stad, en af en toe ook nog de kinderen ’s avonds naar bed heb gebracht. Na zo’n week staan deze Goede Vrijdag en zaterdag in het teken van booschappen doen, kids naar de kapper, wat zakelijke afspraken, het huis opruimen en ’s avonds vermoeid vroeg naar bed. Het leven is af en toe zo vol, dat er maar weinig meer bij past.

Het is niet vreemd, in mijn ogen, dat er mensen zijn, die zich een tijdje willen afsluiten van deze we-gaan-allemaal-gewoon-door-wereld en een paar weken in een klooster gaan bivakkeren. Af en toe lijkt het me heerlijk, stilte, rust en even helemaal niks… Op alle aspecten in het leven wordt iets van me gevraagd, hetzij mijn werkgever voor mijn werk, hetzij mijn man, hij is immers mijn relatie, de kids, het zijn tenslotte onze kinderen, en vriendinnen, het zijn tenslotte mijn vriendinnen. Maar dat is niet nieuw; volgens mij is het ook heerlijk om je te realiseren dat je niet alleen gééft in al deze aspecten van het leven, maar dat je er ook zo ontzettend veel voor terug krijgt. Die baan heb ik zelf gekozen en daarom kunnen we in dit mooie huis wonen, en er goed van leven. Helemaal mooi meegenomen als het werk ook nog leuk is om te doen. En ondergetekende mag helemaal niet klagen. En de relatie inclusief kinderen is toch ook iets wat niet tot stand zou zijn gekomen zonder mijn eigen 100% toewijding en inbreng…en dan die vriendinnen, die heb ik ook stuk voor stuk allemaal zelf uitgekozen. In de hectiek van alledag, wanneer het soms een beetje zwaar is (een beetje…?? “ik word gék”), zit ik ’s avonds op de bank en bedenk me dat dit mijn eigen zelfverkozen leven is, en dan denk ik ‘het is goed, het is gewoon goed’. Dat is dan toch weer een fijne afsluiting van een hectische dag in het leven van een fulltime werkende, fulltime moeder. Ik hoef niet per se naar een klooster, ik zou alles veel te veel missen!